หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว

คุณที่รักคะ

ช่วงระยะเวลาที่ผ่านมา

เป็นช่วงเวลาสั้น ๆ

แต่ยาวนานเหลือเกินในความรู้สึก

เพราะในช่วงเวลาเหล่านี้

เราสองคนฝ่ายที่ถูกกระทำมาโดยตลอด

โดยไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะตอบโต้

กำลังใจที่มีมันมีแต่จะหมดลง ๆๆ

กำลังใจที่กำลังจะสร้างขึ้นใหม่

มันก็ถูกเรื่องราวใหม่ ๆที่มีมาในทุกวัน ๆ

บั่นทอนลง

ในขณะที่เราต้องเจ็บปวดกับการกระทำอันเลวร้ายเหล่านั้น

มันก็ทำให้เราโตขึ้น  โตขึ้นกว่าที่เราเป็นอยู่

และทำให้เราได้คิดในหลายเรื่อง

คนเราท้ายที่สุด  ที่ที่เราจะไปก็เป็นที่เดียวกันหมด 

ที่ที่ต่อให้ไม่อยากไปแค่ไหน

ก็ต้องไป

ที่ที่ต่อให้มีเงินทองมากมายแค่ไหน

ก็ต้องไป

ที่ที่จะคนใหญ่คนโตคับฟ้าแค่ไหน

ก็ต้องไป

มันเป็นที่ที่คนเราไม่มีวันหนีพ้น

ต่อให้พยายามอยากหนีมันมากแค่ไหน

แล้วเรายังจะทำร้ายกันอยู่ทำไม  

ยังจะทำให้ต่างฝ่ายต่างเจ็บปวดทำไม  

ยังจะแย่งชิงกันทำไม  

ยังจะละโมบโลภมากทำไม  

ยังจะทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะทำไม  

ในเมื่อสิ่งเหล่านั้นมันไม่มีค่าอะไรเลย

ฉันไม่มีทางรู้ว่า

เรื่องราวเลวร้ายเหล่านี้จะจบลงเมื่อไหร่

จะจบลงอย่างไร

แต่ในระหว่างระยะอันแสนเหน็บหนาวและมืดมิดนี้

มีเพียงมือคุณกับมือฉันที่เกาะกุมกันอยู่

เพียงที่จะผ่านพ้นมันไปให้ได้

เป็นกำลังใจให้คุณและตัวเอง

รักคุณค่ะ

วันที่ 2 มิถุนายน 2552  เวลา 15.50 นาฬิกา